TORUNIANIE
TORUŃ
POPULACJA: 73 614
Część 3

Martwi z Rubinkowa

4 min czytania

— Co wreszcie?

— Zaczyna pani zadawać właściwe pytania.

— Od pół roku zadaję panu pytania.

— Nie. Od pół roku pyta pani, jak działa system. To zupełnie co innego.

Maja ponownie uruchomiła blat. Wróciła mapa, a razem z nią cichy szum, który wydawał stół, ilekroć musiał się nagrzać.

Rubinkowo wyglądało na niej jak choroba skóry. Poszczególne kwartały oznaczono kolorami zależnie od statusu: jasne pozostawały aktywne, szare przeznaczono do wygaszenia, czarne były zamknięte. Czarnych przybywało z każdym kwartałem roku, jak plam na starczej dłoni.

Rubinkowo I prawie zniknęło. Na Rubinkowie II pozostało kilka jasnych wysp. Skarpa trzymała się dłużej, głównie dzięki przebudowie części bloków na domy opieki, ale również tam liczby spadały.

Maja wiedziała, jak takie czarne pole wygląda z bliska, bo w zeszłym roku sama podpisywała protokoły z trzech takich kwartałów. Najpierw znikały ławki i kosze, potem latarnie przechodziły w tryb oszczędny i paliła się już tylko co trzecia. Drzwi do klatek zalewano od środka szybką pianką, okna parteru zasłaniano płytami w miejskim szarym kolorze, a na każdej klatce wieszano tabliczkę z kodem i datą wygaszenia, żeby nikt nie miał wątpliwości, że to nie zaniedbanie, tylko procedura. Trawa wchodziła na chodniki w ciągu jednego lata. Po dwóch latach z balkonów zwisały pędy dzikiego wina, a na dawnych parkingach, przez które na nagraniu Wolskiego nie dało się przejść, rosły brzozy wysokie jak dzieci. W środku zostawał zapach. Wilgoci, zamkniętego powietrza i czegoś słodkawego, czego nikt z ekip nie chciał nazywać. Wyburzenie przychodziło dużo później, kiedy w budżecie znalazły się pieniądze na koparki, a do tego czasu bloki stały puste i ślepe, jedenaście pięter ciszy, w której słychać było, jak na dachu chodzą gołębie.

Maja powiększyła sektor 4B.

— Osiemset czterdzieści siedem. Tyle było czternaście dni temu. Dzisiaj trzysta dwanaście. Pięćset trzydzieści pięć osób nie znika w dwa tygodnie.

— Właśnie.

— Relokacje?

— Sprawdziłem.

— A zgony? — zapytała ciszej, bo sama nie chciała usłyszeć odpowiedzi.

— Pięciuset trzydziestu pięciu ludzi w czternaście dni? — Wolski uniósł brwi. — Na jednym osiedlu? Wtedy mielibyśmy na Rubinkowie epidemię, a nie aktualizację rejestru.

— To może migracja?

— Dokąd? — Wolski wzruszył ramionami. — Do Bydgoszczy?

— Są granice dobrego smaku, profesorze.

— Przepraszam.

Tym razem to on naprawdę przepraszał.

— Może system zmienił granice sektora — powiedziała Maja.

— Nie zmienił. To nie była też zwykła aktualizacja rejestru ani błąd synchronizacji. Wszystko to sprawdziłem.

— Skąd pan wie?

Wolski milczał, a Maja poczuła, że traci cierpliwość.

— Pan mnie tu ściągnął po godzinach, pokazuje mi stare filmy, opowiada o korkach, mostach i kampaniach promocyjnych, a kiedy wreszcie dochodzimy do czegoś istotnego, robi pan tę swoją minę.

— Jaką minę?

— „Wiem coś, ale nie powiem, bo wtedy przestanę wyglądać tajemniczo”.

— Mam taką minę?

— Od pół roku.

Wolski usiadł. Wyglądał teraz na starszego niż kilka minut wcześniej, nie na siedemdziesiąt dwa lata, tylko na więcej, jakby razem z żartami zeszło z niego powietrze. Ręce, które jeszcze przed chwilą zręcznie przewijały nagrania, leżały teraz na blacie płasko i bezradnie, w plamach wątrobowych, z obrączką, która dawno wrosła w palec.

— Nie powinienem pani tego pokazywać.

— Ale pan pokazał. Dlaczego?

— Bo pani ma dostęp, którego ja już nie mam. Do rejestru źródłowego.

W mieszkaniu zrobiło się bardzo cicho. Słychać było tylko lodówkę w kuchni, stary zegar na regale i gdzieś na podwórzu ochrypłe szczekanie psa, który nie mógł się zdecydować, czy coś usłyszał.

— Pan wie, że nie mogę tam zaglądać bez zlecenia — powiedziała Maja powoli. — Każde wejście jest rejestrowane. Mogę za to stracić pracę.

— Tak.

— To świetnie, że wyjaśniliśmy podstawy.

Maja wstała.

— Dokąd pani idzie?

— Do domu.

— Maju.

— Nie — ucięła, zanim zdążył dokończyć, i sama się zdziwiła, jak ostro to zabrzmiało.

Sięgnęła po torbę, przewieszoną przez oparcie krzesła.

— Jeżeli odkrył pan błąd, proszę go zgłosić. Jeśli system źle liczy mieszkańców, jutro ktoś to sprawdzi. Jeśli nie jutro, to pojutrze. Nie będę włamywała się do rejestru, bo emerytowany profesor demografii ma przeczucie.

— Nie mam przeczucia.

Zatrzymała się w pół kroku, z ręką na pasku torby.

— Mam nazwiska.

Powoli odstawiła torbę.

— Jakie nazwiska?

Wolski przesunął po stole niewielki arkusz danych. Pojawiło się kilkanaście pozycji.

NAZWISKO
IMIĘ
ROK URODZENIA
OSTATNI ADRES
STATUS

Maja zaczęła czytać.

BRZEZIŃSKA ELŻBIETA
2017
STATUS: ZMARŁA

KOWALSKI JAN
2037
STATUS: ZMARŁY

PRZYBYŁA ANTONINA
2044
STATUS: ZMARŁA

I kolejne, jedno pod drugim, równiutko, jak na liście obecności.

— Co mam zobaczyć?

— Adresy.

Wszystkie były z Rubinkowa.

— Dobrze. I?

— Daty śmierci.

Maja otworzyła pierwszą kartę.

12 SIERPNIA 2078

Drugą. Trzecią. Wszędzie to samo.

— Błąd importu — powiedziała.

— Tak pomyślałem. Dlatego sprawdziłem następnych.

Lista zaczęła się wydłużać. Dwadzieścia nazwisk. Pięćdziesiąt. Sto. Maja przestała przewijać.

— Ile?

— Dwieście osiemnaście.

— Wszyscy zmarli dwunastego sierpnia?

— Według rejestru.

— To niemożliwe. Byłby alarm. Szpitale, policja, sanepid…

— Niczego nie było.

— Więc to błąd.

Wolski przez chwilę milczał. Patrzył nie na listę, tylko na krzesło po drugiej stronie stołu, to puste, przy którym nikt nie siedział.

— Jedna z tych osób była tutaj wczoraj.

Maja znieruchomiała.

— Co?

— Siedziała przy tym stole. Rozmawiała ze mną przez prawie dwie godziny.

Maja popatrzyła na listę, potem na niego.

— Kto?

Wolski przesunął jedno z nazwisk na środek ekranu, ale nie pozwolił jej jeszcze go otworzyć.

— Jadła ze mną kolację.

Koniec części 3

Partnerem projektu Toruń 2078 jest Port Drzewny sp. z o.o.

Port Drzewny — Tworzymy dzielnicę przyszłości